Als zeer geïnteresseerde in de ontwikkeling van allerlei bedreigingen zoals die op onze soort afkomen bereiken mij langs meerdere kanalen veel, zowel optimistische als pessimistische, berichten over dit thema. Niet het tot mij nemen van allerlei wetenschappelijke studies en publicaties, maar het gedurende mijn bestaan (74 jaar) de ogen en oren goed de kost gegeven hebbende kom ik tot de realistische en confronterende conclusie dat de mensheid zich aardig in de nesten heeft gewerkt en een ommekeer ten goede wel haast als utopisch gezien mag worden.Gezien bovenstaande heeft het Bart Flos best wel enige moeite gekost om mij er toe te bewegen zijn Magnus Opus, zoals hij zijn "De mens als grens" duidt, te gaan lezen. Dat onze medemensen op veel verschillende manieren hun oren en ogen de kost geven en daardoor tot verschillende conclusies komen mag duidelijk zijn. In “De mens als grens” heeft Bart Flos het resultaat van jarenlange studie naar gedragingen van wij mensen als individu en als groepsprimaat alsook het lezen van honderden boeken, niet enkel neergeschreven maar ook de gevolgen daarvan vaak met gedetailleerde onderbouwing in kaart gebracht.Zoals Bart zelf aangaf voorlopig even geen interesse te hebben om nieuwe leesadviezen op te volgen, heb ik na het lezen van “De mens als grens” even geen zin in meerdere literatuur over dit thema. "De mens als grens" is dermate compleet, niet pessimistisch of optimistisch maar realistisch confronterend en geeft zoveel stof tot nadenken dat de behoefte aan nog meer lezen over dit thema eenieder voorlopig zal vergaan. Veel stof tot nadenken en voor menigeen ook wel genoeg om tot een conclusie te komen, los van de vraag welke dat zal zijn.Daarnaast is het zeker ook plezierig om te beleven hoe in "De mens als grens" ene Professor Pels ene mijnheer Luis keer op keer confronteert, bevraagt en uitdaagt over zijn gedachten voor wat betreft het voortbestaan van de mensheid.
e-boek]
ePub2 e-boek