Ik heb iets geleerd van meneer Theo

Dit is een bijzonder boek: Theo in Golden.

Bij lezen wist ik niet dat er een element in zat dat de auteur zelf meegemaakt had. Ik lees in het ND van 14 augustus over de auteur: “Allen Levi is zo'n man die er eigenlijk al een paar levens op heeft zitten. Hij werkte als advocaat. Hij was een aantal jaren rechter. Op latere leeftijd verkaste hij naar Edinburgh om daar een master in Schotse literatuur te halen. En vervolgens trok hij jaren rond als singer-songwriter. Waarom ook niet. Een aantal jaren geleden, neergestreken in een dorp in de zuidelijke Amerikaanse staat Georgia, bezocht Levi een koffietentje in Columbus. Er hingen 92 portretten aan de muur: inwoners getekend door een kunstenaar. In de koffiezaak kreeg Levi ineens een idee voor een verhaal; als singer-songwriter zocht hij voortdurend naar verhaalideeën. Hoe zou het zijn, dacht hij, als iemand al die portretten zou kopen en ze zou geven aan de mensen die erop staan afgebeeld?”

Dit zou direct een mooie introductie van het boek kunnen zijn, want dit is de manier waarop Theo het stadje Golden verandert ook met zijn lieve inborst en zijn mooie gesprekken.

Mijn lievelingsquote uit het boek is deze, waar een personage tegen de rechter zegt die hem onjuist behandelde

“.. ik heb iets geleerd van meneer Theo. God heeft ons gezichten gegeven zodat we elkaar beter kunnen zien. Ik lette nooit zo op de gezichten van mensen, maar ik ben het aan het leren. Zoals ik nu ook naar u kijk.”

Leestip! Niet alleen van mij, maar ook van Oprah Winfrey ??